“Crypto” is about privacy in the information age and about the nerds and visionaries who, nearly twenty years ago, predicted that the Internet’s greatest virtue–free access to information–was also its most perilous drawback: a possible end to privacy. Levy explores what turned out to be a decisive development in the crypto wars: the unlikely alliance between the computer geeks and big business as they fought the government’s stranglehold on the keys to information in a networked world. The players come alive here in a narrative that reads like the best of futuristic spy fiction. There is Whit Diffie, the long-haired Newton of crypto who invented the astounding “”public key”" solution; David Chaum, whose “”anonymous digital money”" actually threatened the global financial infrastructure; and “”cypherpunks”" like Phil Zimmermann, who freely distributed military-strength codes under the nose of the U. S. government. There is also the first behind-the-scenes account of what the secretive National Security Agency really had in mind when it created the controversial “”clipper chip”"–and how the Clinton administration bungled the operation. Sure to appeal to everyone who kept David Kahn’s sweeping The Codebreakers in print for more than thirty years and readers who are making Neal Stephenson’s Cryptonomicon, Mark’s Between Silk and Cyanide, and Singh’s The Code Book bestsellers, Crypto will soon be the new classic of its subject. Crypto is a best selling book and winner in the category of best Non-Fiction eBooks for the International eBook Award Foundation 2001 eBook awards ceremony in Frankfurt, Germany.

Author: Steven Levy

Θα πενθώ πάντα -μ’ ακούς;- για σένα, μόνος, στον Παράδεισο.

(…)

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ’ ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ’ ακούς
Ειμ’ εγώ, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, μ’ ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ’ ακούς
Που μ’ αφήνεις, που πας και ποιος, μ’ ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ’ τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα ‘ρθει μέρα, μ’ ακούς
Να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ’ ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ’ ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

(…)

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ’ ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς
Δεν υπάρχει χώμα, δεν υπάρχει αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς

(…)

Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει – ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει – ακούς;
Είμ’ εγώ που φωνάζω και είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς…

Οδυσσέας Ελύτης